De verhalen achter de Le Mans-successen van Hülkenberg en Alonso

Als eerste Hülkenberg, die in 2015 meedeed bij het team van Porsche. Hij was overigens niet de enige bekende in dat team: Andreas Seidl, tegenwoordig teambaas bij McLaren, was toen de teammanager van de Duitse renstal. Dat jaar was het tweede seizoen in het World Endurance Championship (hierna WEC, red.) sinds de terugkeer van Porsche in de enduranceracerij. Het automerk uit Stuttgart besloot om een derde auto in te zetten voor het iconische evenement. Jawel, de auto waarmee Hülkenberg deel nam.

Uiteraard heb je in de enduranceracerij meer dan één coureur nodig en zo kreeg Hülkenberg, die zelf contact opnam met Porsche voor het zitje, Nick Tandy en Earl Bamber als teamgenoten. De respectievelijk Engelsman en Nieuw-Zeelander waren beide al fabriekscoureur van Porsche, maar mochten zichzelf nu bewijzen op het hoogste toneel in de voormalige LMP1-klasse. Op dat hoogste toneel had het Duitse automerk tot op de editie van 2015 maar liefst zestien overwinningen in Le Mans.

Een zeventiende kwam er uiteindelijk bij in 2015. Tot ieders verbazing wist de Porsche 919 Hybrid met startnummer 19 iedereen achter zich te houden toen de geblokte vlag werd gezwaaid. De start ging niet volgens plan en de #19 Porsche moest genoegen nemen met een plek achter de twee andere 919-bolides en de op dat moment snellere Audi’s. Toen de nacht viel, bleek het tempo er echter wel in te zitten. Hülkenberg nam het eerste deel van de nacht op zich en Tandy het tweede. Het was alleen de stint van de Duitser die hoge ogen gooide: de toenmalig F1-coureur van Force India liep maar liefst dertig seconden in op één van de andere Porsches en de twee Audi’s.

Tandy nam het stokje over van Hülkenberg en bleef snelle rondetijden neerzetten, waardoor de basis werd gevormd voor de overwinning. Toen de zon opkwam, was het namelijk de #19 die aan kop lag, voor de #17 van onder andere oud F1-coureurs Mark Webber en Brendon Hartley. Het was Hülkenberg die ‘zijn’ 919 Hybrid over de eindstreep mocht besturen en zo pakte de man uit Emmerik zijn eerste autosportoverwinning sinds 2009. Bamber en Tandy mochten eveneens genieten van de bijzondere en onverwachte overwinning die werd geboekt.

Drie jaar later was het de beurt aan Alonso om een poging te wagen op het Circuit de la Sarthe. Dit deed de toenmalig McLaren-coureur bij het fabrieksteam van Toyota in de TS050 Hybrid, samen met Sébastien Buemi en Kazuki Nakajima. Alonso deed dat jaar niet alleen mee aan de 24 uur van Le Mans, maar aan het gehele ‘WEC-superseizoen’ dat liep tot aan de 2019-editie van de grootste endurancerace. Tevens was het de eerste poging van de tweevoudig F1-kampioen om een overwinning in Le Mans te boeken in zijn jacht naar de felbegeerde triple crown, bestaande uit de Grand Prix van Monaco, de Indianapolis 500 en de 24 uur van Le Mans.

Het bleek een succesvolle eerste poging, want met zijn teamgenoten wist Alonso de zege binnen te slepen. Het was ook de eerste overwinning van Le Mans van Toyota, die dat jaar de enige constructeur was met een hybride-auto. Porsche en Audi trokken in respectievelijk 2017 en 2016 de stekker uit hun WEC-projecten. Wat dat betreft kon Toyota eigenlijk alleen van zichzelf verliezen, maar dat gebeurde niet. Na de pech die het Japanse automerk in 2016 én 2017 kende, was daar nu eindelijk de zege waar al sinds de tachtiger en negentiger jaren op werd gejaagd.

In 2019 keerde Alonso wederom terug op het Circuit de la Sarthe in Le Mans om ook een tweede overwinning toe te voegen aan zijn palmares. Dit lukte, opnieuw met Buemi en Nakajima in de Toyota met startnummer 8. Wederom had het Japanse team alleen zichzelf als grootste concurrent en zorgde dit ook voor de nodige controverse. In de slotfase van de race kreeg de TS050 met startnummer 7 een lekke rechter voorband: althans, dat verklaarde een sensor aan José Maria Lopez die achter het stuur zat van de tweede Toyota. De Argentijn dook de pitstraat in en liet deze band verwisselen, maar de sensor bleef zeggen dat de band lek was.

Hierdoor verloor Lopez de leiding aan de andere Toyota van Alonso. Een bandenexpert van Michelin stelde een onderzoek in, maar daaruit bleek dat er geen sprake was van een lekke band en dat de sensor enkel en alleen de boosdoener was. Toevallig kreeg de linker achterband later wél een lekke band, maar toen was het al een verloren zaak: Lopez raakte de leiding kwijt nadat de #7 Toyota al 191 ronden aan de leiding lag, maar mocht deze vervolgens niet meer overnemen van zijn teamgenoten. En dat terwijl de wagen van Lopez, Kamui Kobayashi en Mike Conway vrijwel de betere was van het paar gedurende de wedstrijd.

Zo wonnen Alonso, Buemi en Nakajima voor de tweede maal op rij de 24 uur van Le Mans, maar na afloop was er niet alleen euforie in de Toyota-garage. De mannen van de tweede TS050 LMP1-bolide waren zwaar teleurgesteld in hun eigen werkgever. Alonso en Buemi gaven zelfs aan dat ze vonden dat hun teamgenoten de race hadden moeten winnen en niet zij. Uiteraard viel de overwinning niet terug te draaien, en zo werd Alonso de tweede actieve F1-coureur die in vier jaar tijd de 24 uur van Le Mans wist te winnen.