In onze nieuwe rubriek 'Die ene dag' duiken we iedere woensdag het grandioze Formule 1 archief in op zoek naar hele bijzondere prestaties van coureurs die één keer in hun F1-loopbaan boven zichzelf uitstegen of een prestatie neerzetten die ze nooit meer zouden evenaren. Vandaag trappen we af met de eerste en enige Formule 1-zege van Jean Alesi.
Jean Alesi, geboren als Giovanni Alesi, is een Fransman met Italiaanse roots die na het behalen van de Formule 3000-titel in 1989 in de Formule 1-debuteerde voor het team van Tyrrell en direct in zijn allereerste race als vierde over de finish kwam. In 1990, zijn eerste volledige seizoen, racete Alesi zijn Tyrrell twee keer naar het podium. Zijn opvallende prestaties gecombineerd met zijn aanvallende manier van racen pasten in het profiel zoals Enzo Ferrari zijn coureurs graag had. Alesi stapte in 1991 over naar de Scuderia en werd direct in de harten van de tifosi opgenomen vanwege zijn passie voor het merk.
Hoewel dit tot de slechtste periode in geschiedenis van de raspaardjes behoort behaald Alesi tussen 1991 en 1995 zestien podiumplaatsen, waarvan hij er bij één op het allerhoogste trapje van het podium mocht staan: Canada 1995. Het is niet zo dat Alesi niet eerder de kans had om te winnen, maar er gebeurde steeds iets dat de Fransman in kansrijke positie de das omdeed. In een periode met eerst een dominante Williams en daarna een dominante Benetton was het voor de rest van het veld kruimeltjes rapen.
Een van die kruimeltjes viel in juni 1995 voor de voeten van Alesi. De Fransman, onzeker over zijn toekomst door de geruchten dat Michael Schumacher al een contract met Ferrari overeen was gekomen voor 1996 en verder deden de ronde (en bleken later waar te zijn, red), startte de Grand Prix van Canada als vijfde achter de op pole startende Schumacher, diens eeuwige rivaal Damon Hill, de tweede Williams van David Coulthard en teamgenoot Gerhard Berger. De start van Alesi was matig. Hij kwam zelfs even achter de tweede Benetton van Johnny Herbert terecht, maar herstelde zijn vijfde positie in de tweede bocht. Halverwege de eerste ronde kreeg de top-5 lucht toen de op P6 rijdende Herbert in de rondte werd getikt door McLaren-coureur Mika Hakkinen en in de Hairpin de weg blokkeerde.
Even later ging het fout voor Coulthard die vanaf een derde plaats de controle over zijn Williams verloor en de grindbak in stuiterde. Alesi was precies op dat moment bezig om teamgenoot Berger in te halen en schoof door de fout van Coulthard niet één maar twee plaatsen op. Alesi moest wel even flink in de remmen om de spinnende Williams te ontwijken. Beide Ferrari's kwamen vervolgens in een ritme en kwamen per ronde dichter en dichterbij Hill en Schumacher. Toen Hill te maken kreeg met de eerste achterblijvers was Alesi er als de kippen bij om zijn slag te slaan. In de hairpin zette de Fransman zijn Ferrari brutaal aan de binnenkant van de Williams en dwong Hill om hem ruimte te geven. De Brit kon niet anders dan uitsturen om een crash te voorkomen.
Hill was gepasseerd, maar Schumacher was intussen gevlogen. De Duitse Benetton-coureur lag inmiddels 26 seconden voor op de Ferrari-rijder. Alesi leek zich weer op te mogen maken voor een bezoek aan het podium zonder overwinningsbokaal, maar voor eens lachte het geluk de Fransman, die die dag zijn 31ste verjaardag vierde, toe. Schumacher kreeg een elektronisch probleem aan boord van zijn Benetton en verloor nagenoeg alle snelheid. Kruipend ging de Duitser over de baan, maar slaagde er wel in om de pits te bereiken. Alesi maakte zijn achterstand in no time goed en passeerde de Duitser halverwege de ronde met nog tien rondjes op het bord.
Alesi had een comfortabele voorsprong op het Jordan-duo Rubens Barrichello en Eddie Irvine en kon op zijn gemak naar de finish toe rijden. Alesi won uiteindelijk zijn 76ste Grand Prix en viel halverwege de uitloopronde stil omdat de benzine in zijn Ferrari op was. Alesi kreeg een lift van Schumacher naar de pits en mocht zich vervolgens als overwinnaar laten huldigen op het podium.
Jaren later vertelde Alesi tegen het officiële kanaal van de Formule 1 dat hij zich alles nog minutieus herinnerd: 'Ik herinner me heel veel details. Ik lag de laatste ronden op kop dus kon er van genieten. Ik herinner me de fan die iedere ronde met een Ferrari-vlag stond te zwaaien en natuurlijk de emotie van het passeren van de finish. Het is mijn mooiste herinnering aan de Formule 1.'