Hoe verkeerde keuzes de legende van Alonso overschaduwen, deel 2

Na het echec bij McLaren wilde Fernando Alonso eigenlijk overstappen naar Ferrari, maar de Italiaanse stal sprak het volste vertrouwen uit in de net tot wereldkampioen gekroonde Kimi Raikkonen en de Braziliaan Felipe Massa. Wat volgde was een serie gesprekken met onder andere Honda, Toyota en BMW Sauber, maar voor Alonso restte niets anders dan een terugkeer naar Renault. 'Het was geen gemakkelijke keuze', verklaarde Alonso destijds tegenover Reuters. 'Ik wil alle andere teams bedanken voor hun interesse, maar ik heb uiteindelijk voor Renault gekozen vanwege hun commitment aan de sport en hun trackrecord qua resultaten.'

Alonso vergat even te vermelden dat de honderd miljoen dollar aan salaris over een periode van drie seizoenen ook een factor in de overweging was geweest. Alonso werd bij Renault geflankeerd door de jonge Braziliaan Nelson Piquet junior. 'Een van de meeste opwindende line-ups van de grid', ronkte Renault-teambaas Flavio Briatore.

Wat Alonso ook vergat was het gegeven dat Renault na zijn vertrek geen topteam meer was. In 2007 won de renstal niet één race. Sterker, coureurs Heikki Kovalainen (zevende in het WK) en Giancarlo Fisichella (achtste in het WK) stonden gezamenlijk slechts één keer op het podium. Een trend die zich in 2008, heel erg tot Alonso's chagrijn, voortzette. Zijn beste resultaten waren een serie van vierde plaatsen. Daarom werd er een list bedacht. Voor de Grand Prix van Singapore besloot het managementteam samen met coureur Nelson Piquet om Alonso onreglementair te bevoordelen. De Spanjaard pitte in de race opmerkelijk vroeg, waarna teamgenoot Piquet zijn auto express in de muur reed om een safetycar situatie te veroorzaken. Hierdoor verloor Alonso geen tijd door zijn pitstop en toen de andere coureurs naar binnen gingen voor hun stop, reed de Spanjaard doodleuk op kop en won de race. Een jaar later, toen Renault Piquet vanwege tegenvallende resultaten op straat zette, kwam alles aan het licht en was crashgate geboren.

Er is altijd een smetje van crashgate aan Alonso blijven hangen. De coureur heeft altijd beweerd van niets te hebben geweten, maar had ook geen verklaring voor zijn opvallend vroege pitstop. De FIA heeft Alonso vrijgesproken van betrokkenheid omdat er geen bewijzen waren dat hij de race gemanipuleerd heeft, maar hij moet er haast wel vanaf geweten hebben. Het ironische aan crashgate heb ik altijd gevonden dat Alonso de race er na in Japan wél op eigen kracht won door een snaarstrakke race te rijden.

Na de implosie van het Renault team na crashgate in 2009, waardoor onder andere hoofdsponsor ING afhaakte, wist Alonso dat hij zijn biezen moest pakken en ergens anders onderdak moest zoeken. Al snel gingen er geruchten dat Ferrari in de markt was voor de Spanjaard. In de veranderde Formule 1 van 2009 (nieuwe regels, nieuwe auto's, nieuwe topteams) waren zowel Ferrari, McLaren als Renault aan het verzuipen en wilde Ferrari afscheid nemen van Kimi Raikkonen, die het wel gezien had in de Formule 1. De Fin ging rally's rijden en Alonso nam zijn plaats in bij de Scuderia.

Fernando Alonso, op dat moment misschien wel de beste coureur ter wereld, die aan de slag gaat bij het meest succesvolle team van het afgelopen decennium; dat moet garant staan voor prijzen. Niet dus. In 2010 is Alonso in een felle strijd verwikkeld met Red Bull-coureurs Mark Webber en Sebastian Vettel en is hij heel dichtbij de wereldtitel. Door een verkeerd getimede pitstop kwam Alonso vast te zitten achter, hoe ironisch, Renault-coureur Vitaly Petrov en zag zijn gedroomde kampioenschap door zijn vingers glippen. 'Het is na de race altijd heel gemakkelijk om vast te stellen wat de beste strategie is', zei Alonso na de race. 'We moesten een keuze maken. Als we niet gestopt waren, hadden we waarschijnlijk een positie verloren aan Mark Webber en waren we ook geen kampioen geworden. Dit hoort bij de sport. Soms win je, soms verlies je.'

Verliezen zou Alonso nog vaak met Ferrari. Natuurlijk, Grands Prix werden er gewonnen. Vijf zeges in 2010, één in 2011 (vierde in het WK), drie in 2012 (tweede in het WK), twee in 2013 (tweede in het WK, 105 punten achter Sebastian Vettel) en welgeteld nul in 2014. De zege in de Grand Prix van Spanje 2013 staat in de boeken als de laatste zege van Fernando Alonso en dat zal waarschijnlijk in de loop van dit jaar niet veranderen.

Is Alonso's tijdperk bij Ferrari een fiasco geworden. Ja, in zekere zin wel. Wie als topcoureur vijf jaar voor Ferrari rijdt en niet één keer wereldkampioen wordt, heeft gefaald. Alonso reed op het verkeerde moment voor het verkeerde team. Hij koos voor een traditioneel topteam in een tijd dat de nieuwe teams (Brawn/Mercedes en Red Bull) de macht grepen, kwam daardoor in het Vettel-tijdperk terecht en had ook nog de pech dat de sport in 2014 na de geïntroduceerde nieuwe motorformule geheel gedomineerd werd door Mercedes. Alonso werd er gek van, voelde de druk van de Scuderia en de tifosi en kwam tot de conclusie dat hij nooit wereldkampioen zou worden met Ferrari. 'Het is zwaar om te moeten blijven winnen', zei Alonso na zijn vertrek tegen Autosport. 'De kwaliteit van mijn leven is flink toegenomen nadat ik weg ben gegaan bij Ferrari.'

Dat gezegd hebbende, moest Alonso de slechtste beslissing van zijn loopbaan nog maken: Terugkeren naar McLaren.
Alles over McLaren-Honda debacle lees je in het derde deel van deze serie over de keuzes van Fernando Alonso. (Foto: WikiCommons)

Hans van Brunschot

Lees ook:
Hoe verkeerde keuzes de legende van Alonso overschaduwen, deel 1