Dit is Canada! Een top-5 aan spektakelstukken

Het venijn van de Grand Prix van Canada zat 'm niet in de staart, maar in de start. Er waren maar liefst drie pogingen nodig om de Grand Prix op gang te krijgen. De eerste start werd met een rode vlag afgevlagd doordat Alexander Wurz, Jean Alesi en Jarno Trulli letterlijk niet met elkaar door de bocht konden. Het resulteerde er in dat Wurz gelanceerd werd over de wagen van Alesi en een aantal keren over de kop sloeg voordat zijn Benetton tot stilstand kwam in de grindbak. Wurz kon gelukkig ongedeerd uitstappen en deelnemen aan de herstart. 

Die herstart ging ook niet vlekkeloos. Wederom Alesi en Trulli kwamen elkaar tegen, ditmaal in de tweede bocht, waarbij de auto van Trulli bovenop de Sauber van Alesi terecht kwam en beide heren direct uitgeschakeld waren nadat Ralf Schumacher in zijn Jordan gespind was. Dit keer werd de race niet afgevlagd, maar kwam de safety-car de baan op. Bij de derde herstart ging het wel goed en kon de race echt beginnen.

De race werd een prooi voor Michael Schumacher, maar na het maken van een pitstop tijdens een nieuwe safety-car periode drukte hij Heinz-Harald Frentzen bij het uitkomen van de pitstraat van de baan. Dit leidde tot een heftige woordenwisseling op de pitmuur tussen Jean Todt van Ferrari en Patrick Head van Williams, die zwoor dat Williams alles in het werk zou stellen om Schumacher gediskwalificeerd te krijgen. Dat lukte uiteindelijk niet. 

Diezelfde Jos Verstappen speelt de hoofdrol bij onze nummer 4. De Grand Prix van Canada van 2000. In tegenstelling tot enkele andere edities in onze lijst staat deze Grand Prix niet bol van de crashes en dramatiek, maar van de voor ons Nederlanders spanning. Het was namelijk in deze race dat er een Nederlandse coureur voor het eerst sinds 1996 weer eens punten scoorde. Ja, dit was nog de tijd dat wij Nederlanders de champagne opentrokken als er een landgenoot in de punten finishte. 

Verstappen had zich in zijn Orange Arrows Supertec als dertiende gekwalificeerd en had zich, omdat de race plaats vond tijdens het EK voetbal in Nederland en België, een oranje helm aangemeten. Het bracht hem geluk. De voortekenen wezen niet op een huzarenstukje van de Nederlander, maar toen tijdens de race de hemel sluizen opengingen kon Verstappen laten zien dat hij een exceptioneel getalenteerde regenrijder was. Hij passeerde Williams', Benettons en Jordans alsof ze stilstonden. Meer nog dan zijn podiumplaatsen in 1994 mag Verstappen trots zijn op deze vijfde plaats. 

Drie wereldkampioenen die tijdens dezelfde Grand Prix uit de race crashen door in de Wall of Champions terecht te komen. Het gebeurde tijdens de Grand Prix van Canada in 1999. Voorafgegaan door BAR-Supertec coureur Ricardo Zonta die als eerste in de muur der kampioenen terecht kwam, was Damon Hill de eerste wereldkampioen die de muur raakte. Hij ging met zijn Jordan te hard over de laatste curbstones, raakte de achterkant van de auto kwijt en ramde met zijn rechterwiel hard de muur. Einde wedstrijd voor de wereldkampioen van 1996. De wereldkampioen van 1994 en 1995 was de volgende. Op vrijwel identieke manier als Hill raakte Schumacher in de laatste bocht de achterkant van zijn Ferrari kwijt en raakte met rechtsachter de muur. Einde wedstrijd voor de man die een paar GP's later zijn been zou breken bij een crash in de Britse Grand Prix. Het laatste slachtoffer was de wereldkampioen van 1997, Jacques Villeneuve. 

Er zijn vaker wereldkampioenen in de Canadese muur terecht gekomen, maar nooit eerder drie in deze race. Het maakte de 1999-editie van de Grand Prix uniek.

Je hebt crashes en je hebt crashes. Het ongeluk van Robert Kubica in 2007 was er eentje voor de categorie CRASHES. De Pool van BMW Sauber wilde in de aanloop naar de hairpin per se de Toyota van Jarno Trulli voorbij, maar raakte op het gras. Net op de plek waar Kubica het gras opging, lag een bergje naast de baan waardoor de BMW Sauber de lucht in ging, stuurloos raakte en met een snelheid van 300 kilometer per uur een betonnen muur inging. Volkomen stuurloos stuiterde de bolide terug de baan op om koprollend over het asfalt uiteindelijk op de zijkant tegen de vangrail aan de andere kant van de baan tot stilstand te komen. Er werd bij het zien van de beelden serieus voor het leven van Kubica gevreesd, maar uiteindelijk bleek dat hij ontzettend veel geluk had gehad en slechts met een gekneusde enkel en een hersenschudding vanaf was gekomen. Een jaar later zou Robert Kubica de Grand Prix van Canada winnen.  

1. Wie het laatst lacht
Een van de meest epische Grand Prix van Canada vond plaats in 2011. De race startte in natte condities achter de safetycar. Toen deze eenmaal naar binnen ging voerde Fernando Alonso direct de druk op raceleider Sebastian Vettel op. Vettel behield de leiding. Teamgenoot Mark Webber werd in de rondte getikt door Lewis Hamilton, die even later de race moest verlaten nadat hij door teamgenoot Jenson Button de pitmuur ingedrukt werd. En toen brak de hel los. Regen kwam met bakkken uit de hemel en dat zorgde ervoor dat de regen gestopt werd. Maar liefst twee uur lag de race stil in de hoop op iets 'beter' weer. De race werd opnieuw gestart achter de safetycar en daar maakte Button contact met Fernando Alonso. De Ferrari-coureur viel direct uit en de McLaren-man moest met een lekke band terug naar de pits. Button lag allerlaatste. Maar als er iets is dat de Engelsman kan, dan is het fantastische calls maken in veranderende omstandigheden.

Button wisselde op het juiste moment naar slicks en sneed vervolgens als een warm mes door de boter op jacht naar een plek in de punten. Maar Button wilde meer en kreeg meer. Binnen no time zat hij achter raceleider Sebastian Vettel. Een fantastische prestatie van Button die af leek te koersen op een mooie tweede plaats. Maar toen maakte Vettel een fout. In de laatste ronde. Te druk met in zijn spiegels kijken, verremde Vettel zich en gaf Button de kans om hem te passeren en de race te winnen.